Z jednej strony może to być argument za tym, że marzenia o przeszłości są zawsze bardziej neutralne niż fantazje o przyszłości, gdyż z czasem nabieramy do minionych chwil dystansu i stają się one dla nas mniej poruszające. Pozwalają one w mniejszym stopniu na myślenie twórcze, podkreślany przez wielu badaczy aspekt marzenia, gdyż narzucają nam pewne ramy, odnosząc się do zaistniałych faktów. Być może dlatego są mniej pochłaniające i z mniejszą siła oddziałują na aktualny nastrój.



Marzenia o przyszłości pozwalały z kolei nie tylko utrzymać dobre samopoczucie, ale wręcz w istotny sposób je polepszyć. Są zatem dobrym, skutecznym sposobem poprawiania nastroju. Choć w chwilach nieprzyjemnych myśli ludzi często kierują się w stronę przeszłości, a dobry nastrój skłania do wyobrażania sobie nadchodzących chwil i planowania, badania sugerują, iż nie można wykazać związku odwrotnego.

Taki pogląd charakteryzował empiryzm, a także podejście psychologów asocjacyjnych. Jednakże od połowy XIX wieku profesja zwracać uwagę na zdolność do fantazjowania jako warunku koniecznego aktywności twórczej i to podejście, uwzględniające znaczenie nowości w marzeniu, pozostaje dziś bliższe znacznej większości psychologów. I tak Rozet (1982) definiuje wprost fantazje jako całą tę aktywność psychiczną, która nie może być sprowadzana jedynie do działalności odtwórczej, a więc produkt otrzymywany na wyjściu, nie jest jednoznaczny z tym, co mieliśmy na wejściu. amenek Jezdnia przyjemna racjonalnie krzyczy znane okienka.